ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi. aklın başından gider, kalp atışları hızlanır. yükseklik korkusunu yaşayan bir insanı en küçük yüksekliğe bile çıkarmak zordur zaten. ama vardı aştım diyenler var şaşırıyorum
korkuların geçmişten gelen tecrübeler olduğu doğrultusunda söylentiler var. nasıl bir geçmiş deneyim yükseklik korkusuna neden olabilir sormak istiyorum.
İçin bir garip olur. Böyle miden bulanıyormuş, bayılacakmışsın gibi. Fazlaca adrenalin hissi. Ayaklarda bir boşalma. Paraşüte binmiştim mide bulantım tuttu inene kadar. İnince yere uzandım. Bir süre yerden ayıramadılar.
lise 1 de iken yüksek bir yerden yuvarlandım kolum kırıldı o günden beri yüksekten korkuyorum. 2.kat yüksek değil ama eskiden aşağı sarkabiliyorken şimdi korkuluklara bile yaklaşamıyorum üst geçitlerden geçemiyorum. ayaklarım titriyor istemsiz sıkıyorum bacaklarımı midem bulanıyor başım dönüyor olduğum yerde oturup kalmak istiyorum sanki bir adım daha atarsam oradan yere düşecek ve ölecekmișim gibi hissediyorum. ay ranzanın üst tarafında bile yatamıyorum siz düşünün.
bu korkuya sahip olmayanların anlamayacağı korku. bir uçurum veya bina sırf yüksek diye korkuyor değiliz.

yüksek bir platformdan aşağıya doğru yaklaşınca kanın çekilmesi, gücün kuvvetin kaybolması ve boşluğun seni çağırması gibi karışık duyguları yenemediğimiz için yükseklik korkusu yaşıyoruz. hatta bir adım öteye götüreyim, aşağıya düşme korkusu da olabilir aslında bu. çünkü o esnada kontrol bizden çıkıyor.

bendeki versiyonu mesela eğer uçuruma doğru bir korkuluk vb varsa, bundan korkmuyorum. en yüksek roller coaster'a dahi binerim, şeffaf asansörle çıkarım, çünkü güvendeyim. ama korkuluk veya bariyer olmasına rağmen sırf çok yüksek diye oraya çıkamayan daha kötü durumdaki insanları da biliyorum.
kendinizi uzaydaymis gibi hissetmenize sebep olan korku. sanki yer ayağınızın altından kayıp gidiyor. tutunucak sığınacak hic bir yer yok sanki. yalnız ıssız hissettiren durum. kendim yüksek yüksek evlerde oturamadığım gibi misafirliğe gittiğim yüksek katlı evlerde "gel gel manzaraya bak" denildiğinde uzak durduğum, çok ısrar edilince balkon demirleriyle akraba olduğum ürkünç bir durum.
acaba küçükken merdiven atlama yarışında düşüp ağzımı burnumu kanattığım için mi yoksa babam balkondan düşüp öldüğü için mi var bu korku ama hiç hoş bir durum değil. bakamıyorum aşağıya, en yakın bir şeye tutunmam gerekiyor. fobilerden nefret ediyorum