bilim insanları şuna bir çare bulsun lütfen ama öyle tok tutan ilaçlar gib şeyler istemiyorum. tok kalıp yemekten de geri kalmak istemiyorum. yiyeyim ama doyayım, çok bir şey değil yani.
doyduğunu zannedip max. 30 dk. sonra yeniden acıkmak. bastırılabilir şey değil. yediklerim nereye gidiyor anlamıyorum. yüz kiloya ulaşmış olmam gerekirdi çoktan.
Bu ben. Tam olarak ruhumun ve bedenimin kelimelere dökülmüş halidir bu.

Sabah başlarım yemeye efendim, yerim yerim yerim. Masayı kaldırır, evi temizlerken yine yerim, öğlen yine yerim, öğleden sonra, ikindi, gün batımı, akşam.... Bu döngü böyle gider. Ağzım hiç boş durmaz. Yemeyi çok severim. Yemek bulamazsam sinir krizi geçiririm. Az kaldı evdeki dolapları yiycem
bi ara yaşadığım durum. çok üzülüyordum ciddi ciddi :d hatta arkadaşlarıma diyordum ben neden doymuyorum diye. sanki o ara doymama hastalığına yakalandım. var mı böyle bi hastalık bilmiyorum. sonradan sonraya düzeldi ama. doyduğum için şükreder oldum.
ben.yiyorum doymuyorum.ben duysam gözüm doymuyor.nasıl bir insanım ben de çözemedim.sürekli bir şeyler yemek istiyorum.galiba ben yemek bağımlısı oldum.
özellikle mutlu olduğumda gelen o iştah beni bir gün içinde 4-5 kiloya götürüyor. zaten bünyem kilo almaya elverişli, hafif bir açlıkta dünyayı dahi yeme isteğim doğuyor.
korona başladığından beri sadece yemek yiyorum tam on kilo aldım iştahımız nasıl kapanıcak hiç bilmiyorum