ailen seni okuyacağın şehre bırakıp gittiğinde sudan çıkmış balığa dönersin. bir de okulun ilk günlerinde gitmeyi ertelemişsen gittiğinde bir bakarsınki oha herkes kanka olmuş bile bir sen sınıfta kimseyi tanımıyosun. önce bir mahzun mahzun oturursun sınıfta ama yeni bir yüz görmenin meraklı bakışlarıyla sınıftakiler yavaştan yanına gelmeye başlar zaten. üniversite ikinci sınıftayım şimdi ve çoktan kendi arkadaş çevremi kurdum bile :)
üst sınıfların okula gelmediği gündür. fakülte önünü birinci sınıflar doldurur. yaklaşık 1 ay sonra akın eder üst sınıflar genelde. heyecanlı gündür, tekrar yaşanma ihtimali yok, tadını çıkarmalı, herkesle tanışmalı
okula geç gitmiştim herkes tanışmış kaynaşmış, ortama olaylara tamamen yabancıyım. ilk ders bitti herkes sınıftan şen şakrak içinde çıkarken ben lisedeki gibi dersin aynı sınıfta olacağını zannedip molaya çıkmadan sınıfta beklemek gibi bir mallık yapıyordum ki çocuğun biri ders burda olmayacak gelsene demesiyle ayıldım. sonra o arkadaş beni kazandırmıştı üniversite toplumuna sağolsun
evden gittiğim gün kötüydü. ağlamalar, zırlamalar. sanki sürgüne gidiyorsun kardeşim. okulun başlarında da geceleri ücra bir köşede kahvemi alır ağlardım, annemler ararsa da çok mutluyum anne beni hiç düşünmeyin derdim. şimdi diyorum anneme ben o zaman ağlıyordum diye hahaha ilk güne bile dönmeye razıyım yeter ki okullar açılsın. tabi yine o ilk günkü gibi olacak bu gidişle yabancı bir yere gidiyoruz uzun zaman sonra.
Üniversiteyi kazandığım anda bile evde ağlamalar başlamıştı. Yola çıkacağımız gün gece kardeşlerim ve annemle sarılıp ağlamıştık sabah gözler balon olmuştu tabi. Beni götürüp bıraktıklar ve 1 hafta yanlız kaldım yaşadığım yerde Allahın her günü ağlardım. Hala havaalanında ağlayarak uğurlanıyorum. Tabi korona sildi bu duyguları bi an önce gitmek istiyorum:((((
Üniversitenin ilk günü kapıdan içeri girerken güvenlik adımı söyleyerek hoşgeldiniz demişti ve ben çok şaşırmıştım. Sonra öğrendim ki meğerse bir zamanlar babamla aynı şirkette çalışıyormuş beni de orada görüyormuş. sonra iş değiştirip bizim üniversiteye geçmiş. daha sonraları bütün okul güvenliğiyle samimi olmuştum. Neyse güvenlikten geçtikten sonra sınıfımı bulmaya çalışırken okulu baya gezmiştim. Sınıfı bulup içeriye girdiğimde bir kız daha vardı ve onunla konuşmaya başlamıştık. Daha sonra o kızla da yakın arkadaş olduk. öyle geçti bütün bir dönem :) hey gidi eski günler...
Bunu yaşayamadım korona sağolsun evden geçirdim ilk senemi kimseyi tanıyamadım üniversitemin bahçesini bile görmemiş olmam beni üzer online olarak mezun olacağım bu şekilde anestezi birinci sınıfım bir senesi bitti zaten 2. Sene de böyle geçerse çok vahim hiç bir şey öğrenemiyoruz arkadaşlar vallahi
üniversiteyi aile evimden ayrı geçirmedim, tercihlerimi hep istanbul içi yapmıştım. istanbul da kazandım çok şükür. hatta yürüme mesafem 20 dakika kadardı. bu sebeple benim için pek de bi olayı yoktu :d
Kocaman bir amfiye girdim. O zamanlar üniversite 1 tabi herkes toy. hepimizin tipler berbat ama o zaman bile bakımlı olan kızlar vardı. Neyse facebooktan ekledigim bi kız vardı. Yanına oturmuşum bu kızın merhaba seni tanıyorum falan dedi bi türlü çıkaramadım. Neyse ön sıradan bir erkek bu kızdan kalem istedi ve kız kalemi uzatırken öyle flörtöz işveli bir bakış attı ki ben şok. Hiç alışkın olmadığım tipler ve insanlarla o gün ilk kez karşılaştım. Her üniversite öyle değildir tabi ama bizimki podyum misali bir fakülteydi abartmıyorum bak. Kısacası sosyal fobisi olan biri için çok tatsız bir gündür.