üniversite 3. sınıftayım şimdi ve ilk senemin ikinci döneminde bu problemi yaşamıştım. hatta kız arayıp beni annesine şikayet etmiş ve annesi hiç üşenmemiş istanbudan kalkıp gelmişti bir partta annesiyle münakaşam olmuştu. üniversitede kendi problemlerinizi kendiniz halledin arkadaşım anneyi babayı çağırmak nedir
arkadaşlardan çok dinledim, yurt oda arkadaşı- ev arkadaşı sorunlarını ama çok şükür hiç yaşamadığım konu. aileden ayrı bir şehirde yaşıyosun, üstelik kendi evin var. eğlencenin dibine dibine vurmak, kıymetini bilmek gerek, baba evine dönünce bu günleri mumla arayacaksın. o yüzden aynı evi paylaştığın insanla gereksiz hiçbir huzursuzluğa, tartışmaya girmemek, yaşatmamak lazım.
aile evinde anne- babayla kavga etmek gibi bir şey. ama aileyle girilen tartışmalar, yaşanan sorunlar hemen atlatılabiliyor, ev arkadaşıyla öyle olmuyor. bir kez sorun yaşayınca evleri ayırmaktan başka çözüm yolu yok.
Of ya kac arkadas degistim ben bile bilmiyorum gercekten aiesinin bagirindan kopmus by nazli bebeler insani bazen cileden bazen insanliktan cikarir bence bu cocuklara ev isleriyle ve ev duzeniyle ilgili bilgi vermeden yollamayin okula filan yaa yoksa kurtlanip kalacaklar olduklari yerde
Kız kardeş gibidir çok kavga edersinizde çok iyi anlaşırsınızda. tabi samimiyet varsa. ben ev arkadaşlarım ile çok samimiyik. kavgada ederdik. sabahlara kadar da sohbet ederdik. beraber gülüp beraber ağlardık. ama samimi ev arkadaşından daha güzel bir şey yok
ben nereye gitsem bi sorun çıktı anasını satayım.. ben kendi kabuğunda odasından çıkmayan hatta eve insan getirmeyen, temizliği ihmal etmeyen bi insandım yani ideal ev arkadaşı tipiydim tam ama nedense evimi paylaştığım tipler ya yeni tanıştığımda ya da sonradan (genellikle sonradan) bi g*tlük yaptılar (güzel vakit geçirdiğim ev arkadaşlarım da çok oldu tabii) o yüzden de eeeeh yeter lan dedim tek başıma eve çıktım sonra da erkek arkadaşımla evimi paylaşmaya başladım kafam aşırı rahat misler gibiyim vallahi..
üniversitedeyken sadece bir tane ev arkadaşım oldu, onunla da evi ayırdıktan sonra aramız bozuldu.
yaşamadığım bir sorun. Üniversite hayatım boyunca ailemin olduğu şehirde okuduğum için hep aile evinde kaldım. Artıları ve eksileri var, tıpkı ayrı eve çıkmanın da artıları ve eksileri olduğu gibi :) yine de memnunum…
en iyisi, tek başına yaşayabilmek. tabi bu da, bir lüks oluyor çoğu zaman. ben kıbrıs'a ilk gittiğimde, yurtta kalıyordum. oda arkadaşım sağ olsun, erkek arkadaşı için beni satmıştı, odanın dışında kalan, ben olmuştum. sonra başka biriyle denedim, o da genelde, erkek arkadaşıyla kalıyordu. birlikte eve çıktık sonra, ayrıldık. evde tek başıma olduğum kadar, rahat olduğum bir an daha yok. canın ister, arkadaşlarınla bir araya gelirsin, canın ister, tek kalırsın. sonradan acıyıp yanıma aldığım kızdan da, kazık yemiştim. üniversitede, kimseye güven olmuyor, maalesef. en iyisi tek, kendi düzeninde... kafa rahat.
ev arkadaşım çok mu manipülatif bir insan olduğu için herkesi bana karşı doldurmuştu. aslında kendisi suçluydu ama herkese beni suçlu olarak gösterdi. bu artık onun kendi vicdanına kaldı benlik bir sıkıntı yok. eve çıkacağınız arkadaşlarınızı iyi seçin. evet çıkacağınız arkadaşınızın kendine özel alanı olmasına dikkat edin. sürekli sizin yanınızda olmak istemesin ve sürekli sizden talepleri olmasın mesela.