benim yeterince arkadaşım var diyeceğim durumdur. bunu duymak kızdırır, yıpratır. direk hayır desin, ilgilenmiyorum desin olsun bitsin. böyle saçma muhabbetlere girmeye gerek yoktur.
utanırım, özgüvenim kırılır, ilişkiler konusunda bir daha cesaretimi toplamak zaman ister. 'sorun sende değil bende' söylemi nasıl demode olmuşsa bunun da hak ettiği yeri bulması gerekir.
beğenmiyorum, hoşlanmıyorum, seninle sevgili olmam gibi gerçek nedenlerin saçma bir mazerete sıkıştırılmasıdır. arkadaşı olarak göremez, iş o noktaya geldikten sonra arkadaş olunamayacaktır. bunu söyleyince karşımdaki insanı kırmadım zannediliyor, kırıyor haberiniz olsun.
daha önce yaşamadım ama çok yaşattığın bir durum, 😅 sürekli konuşunca bir hafta geçmeden bile çıkma teklif ediyorlardı bunu en çok lise yıllarında yaşadım ve her öyle diyene ben seni arkadaş olarak görüyorum diyordum. zaten konuşmayı bitirirdim, laf olsun diye arkadaş görüyordum yani bana öyle teklif edenle artık arkadaş kalınmaz diye düşünüyorum. direk konuşma biterdi, herkes kendi yoluna, yani her teklif edeni kabul edemem. daha doğrusu kolay kolay hiç kimseyi kabul etmiyordum, tek bir kişiyi kabul ettim oda bütün hayatım, ömrüm oldu şükürler olsun varlığına, binlerce kez şükürler olsun ki karşıma çıktı.
benim en çok kullandığım cümle. ilk başta konuşurken olabilir diyorum konuşmanın ortalarında olmayacağını anlıyorum ama iyi de çocuk pat diye söylemekte olmaz diye konuşuyorum sonra konu ilişkiye gelince beni kurtaran cümleyi kuruyorum 'ama ben seni arkadaşım olarak görüyorum' diyorum ve güzelce olamayacağı açıklayıp azıcık hasarla konuyu kapatıyorum.