bu benim. artık bunun sebebi zamanında yediğim her türlü kazık mı, babamdan doğuştan beri sorunlu olduğum mu, her anlıyorum diyenin aslında anlamıyor olması mı, geçer diyenin düpedüz yalan söylemesi mi dersiniz bilemem.
insanlara inanmıyorum. her şey içimde, aklımda birikmiş de birikmiş ve içimdeki o güven duygusunun yeri bile dolmuş. ne güven, ne de inanma mekanizmalarım durmuş gibi. çalışmıyor.
her şeyin altında bir şey aramak, söylenen sözlerin aslında ne demek olduğunu anlamak çok zor bir durum. insanı tüketiyor. insan kendini böyle tüketen bir şeye niye hala devam eder, bilmiyorum. bir kere içeri oturmuş bir şey kolay kolay çıkıp gitmiyor.