ilkokuldan takipleştiğim arkadaşlarım var hala. birkaçının geçen sene düğünlerini görmemle minik bir şok yaşadım. ben eğitim hayatının zorlu yollarını tamamamlayıp kendi ayaklarım üzerinde duramazken, onların evlenip bir hayat kurmaları şaşırttı.
henüz üniv.ye hazırlandığım dönemde yine çocukluktan ortak bir arkadaş aracılığıyla öğrenmişimdir. çocuğu olmuş ben hala okuyorum.
aslında şahane bir duygudur hele de çocukluk arkadaşımızın çocukluktan gelen bir ilişkisi varsa ve şahit oluyorsak bu duruma çok mutlu duyguların eşlik etmesi olası muhtemel bir duyguyken bir anlık vay bee bende bu yaşa geldim halen daha ilişkim yok var olan ilişkisi olanlar için halen daha evlenemedim duyguları da peşi sıra ardı ardına gelebilme olma ihtimali yüksektir.tez zamanda korona bitsin de herkes sevdiğine kavuşsun inşallah :d
İnsan bir hüzünlenmiyor değil, ama başka ne olmasını bekliyordun ki diye sordurtur insana. Tabi ki herkes kendi hayatını kuracak, yoluna bakacak ama daha küçücüklüğünü bildiğiniz bi insanın evlenmesi kendinizi büyümüş hissettirir.
benim çoğu ilk okul arkadaşım evlendi, yetmedi lise arkadaşlarım evlendi. ama üniveriste arkadaşlarım iş bulamadiklari için evlenemediler daha . bende onlardan biriyim . yapacak bişey yok.
ama ben daha küçügum onlar nasıl evlenip sorumluluk aldılar hala ağzım açık. ben kendime bakamıyorum. kuş aldım kuşum bile kaçtı yani🥺
arkadasim 17 yasinda evlendi kendisi roman ve hamile suan cok mutlular ben de gecen gun gotografimizi buldum ve hemen cikarttirdim.
evlenmesini geçtim . 3 üncü çocuğuna hamile . arkadaş ben daha bir tanesini bulamıyorum . 3 üncü çocuğuna hamile kalıyorlar yetmezmiş gibi , durumumuz yok diye geçiniyorlar .