herkes hissediyormudur bunu. bir an geliyor kendimi herkesten soyutluyorum, onlar aynı yalnızca ben farklıyım hissine kapılıyorum. kendini beğenmişlik mi denir, ne denir bilemem ama burnu havada biri olmadığım halde zaman zaman bu his beni yokluyor. aynı zamanda saçma.
egonun tavan yapmasıdır. durduk yere kişi kendi kendine böyle hissediyorsa egoisttir. biri tarafından farklı olduğu hissettiriliyorsa sevginin gücüdür.
Elbette farklıyız, biriciğiz. Ancak bu şekilde hissedip karşısındaki insanı aptal yerine koyan insanları asla ciddiye alamıyorum ve bu tarz insanların dışardan daha kötü gözüktüğü kanaatindeyim.
Etrafinda var bi tane öyle sanki küçük dağları o yarattı öyle bir hava öyle bir özgüven
Herkes farklıdır zaten ama bunun bilincinde olup kendine göre hareket etmesi gereken yerde salak salak triplere giren insan iykk diyebiliyorum çekilmez
ben farklıyım hissi hem içimde herkesin içindedir bence özellikle düşüncelere daldığı ara saçma sacma şeyler düşünmen de cabası bu insanlar gerçek mi neden yaşıyoruz gibi aptalca şeyler
eskiden özellikle çocukken kendimi özel sanıyordum. özel yeteneklerim var diyede sınıftakileri kandırıyordum. alacakaranlık filmlerinden sonra annemin veya başkalarının düşüncelerimi okumasından korkuyordum eğer aklımdan bilinmemesi gereken bir şey geçiriyorsam hemen başka bir şeyler düşünmeye başlıyordum nasıl bir çocukluk geçirmişim böyle utandım.