ablamla aynı odada kaldığımız için üniversite sınavına hazırlandığı sene dört gözle gitsin de oda bana kalsın diye bekledim. ama o gün geldiğinde evde bir boşluk hissi bir keyifsizlikki anlatamam. kısa bir süre sonra alıştım ve üniversiteden geldiği dönemde de odam elden gidiyor hissi ki anlatamam. bunun abi versiyonunda yaşananlar neler merak ediyorum. abisi olan anlatsın bakalım
ablamla hem anlaşıyoruz, beraber dışarıda çok güzel vakit geçiriyoruz hem de anlaşamıyoruz. evde bazen kedi köpek gibi olabiliyoruz. kendisi, okula şehir dışına gitmeden birkaç gün öncesinde yine kavga ettiğimiz için gittiğinde oh be demiştim. gidişinin ardından yine birkaç gün sonra da can sıkıntısı, yalnızlık hissetmeye başladım. neyse ki tekirdağ da okuyor da çok özlediğimde yanına gidip bu kez yaşadığı evi işgal ediyorum.
ev ahalisi tarafından fazlalık eşyalar, az kullanılan eşyalar üniversiteye şehir dışına giden bireyin odasına tıkıştırılır. herkes kendi odasında bir nebze olsun yer açar.
benim üniv.ye gitmemle ablamın evde yalnız kalması, odaya yayılması, eve gittiğimde salonda yatmamın gerekmesi. böyle bir yayılma biçimi yok. o üniv. deyken bunu yapmak aklıma gelmemişti.
Abim benden bir yıl önce gitmişti. ayrı odalarda kalıyoruz normalde de ama gidince sıkılıyorum tabi. ama o sene ben de üniversite sınavına hazırlandığım için yoğunluktan ne olduğunu üzüldüm nü sevindim mi anlayamadım.
en büyük çocuk olarak ilk benim üniversiteye gitmemle eş zamanlı olarak kardeşimin odama çökmesi ve annemlere gittiğimde salonda uyumamla sonuçlandı.